Сер Исак Њутн и многу други сјајни толкувачи на книгата на пророк Даниел и Откровението сметаат дека седумте цркви од Откровението симболички претставуваат седум временски периоди во историјата на развојот на црквата. Ова сфаќање на писмата како пророштва за иднината треба да се прифати како дополнение на нивната корисна улога што ја имале како духовни пораки упатени до првите цркви на кои им биле упатени, и на сите други цркви и поединци во сите времиња. Веќе ја разгледувавме можноста писмата упатени до црквите да бидат сфатени и како пророштва што се однесуваат на иднината. Земајќи ги предвид убедливите докази што упатуваат во таа насока, мислам дека би било корисно да се обидеме да утврдиме дали седумте цркви навистина се совпаѓаат со седумте временски периоди во искуството на црквата меѓу Христовото воскресение и неговото второ доаѓање.

Книгата Господова или Светото Писмо е најпотполно откровение за Бога.Во неа Господ ни ја открива преку пророците својата волја,својот карактер и својот план на спасение.во него Бог ни открива што треба да знаеме за Него како наш Творец,за Исуса Христа како наш Откупител и за главните вистини на спасението.Во Светото Писмо се наоѓаат многу пророштва за идните настани чие што исполнување сведочи за постоењето на едно повисоко Суштество кое однапред јавува што ќе се случи(Исаија 44,6.7).Во Светото Писмо однапред е изнесена и историјата на многу народи,што покажува дека Бог управува со настаните во светот и истите ги насочува кон својата крајна цел(Дела 17,26).

Науката го изменила светот што не опкружува, ја испитала вселената околу нас и го открила веројатниот механизам на мисловните процеси што се одвиваат во нашиот мозок.
Во сите периоди од својот развој науката беспомошно стоела пред гробот. Наѕирала внатре и бргу се повлекувала. Иако е способна да го продолжи постоечкиот човечки живот, науката се нашла во безнаденост пред поимот на смртта и пред проблемот на задгробниот живот.

Историска панорама. – Лаодикија, седми и последен град на Христовата листа, претставувала вистински трговски рај. Била неизмерно богата и безмерно се гордеела со своето богатство. Во 60-та година по Христа, кога градот го запустил земјотрес, Лаодикија не примила, како другите градови, помош од Рим, туку самата себе се обновила. За голем дел од своето богатство Лаодикија им должела на комерцијалните и банкарските потфати. Значајно е тоа што на градскиот пазар се продавала скапа црна волна, мека и сјајна, која подоцна се преработувала во ценети ткаенини и покривки. Лаодикија била позната по своето медицинско училиште и по очниот мелем правен од локалните состојки.